ตัวกรองผลการค้นหา
พาณโยชน์
หมายถึงน. แล่งธนู. (ส. วาณโยชน).
กร, กรณ์
คำบาลีกร กรณ
คำสันสกฤตกรณ
โบราณ
คำบาลีโปราณ
คำสันสกฤตเปาราณ
พิจารณา
คำบาลีวิจารณ วิจารณา
คำสันสกฤตวิจารณา
อนุสรณ์
คำบาลีอนุ+สรณ
คำสันสกฤตอนุศรณ
monkhood
แปลว่าสมณเพศ
คณาจารย์
แยกคำสมาสแบบสนธิเป็นคณ + อาจารย์
ประวีณ
หมายถึงว. ฉลาด, มีฝีมือ. (ส. ปฺรวีณ; ป. ปวีณ).
วิษาณ
หมายถึงน. เขาสัตว์, งาช้าง. (ส.; ป. วิสาณ).
พณ,ฯพณฯ
หมายถึง[พะนะท่าน] น. คำนำหน้าชื่อหรือตำแหน่งข้าราชการผู้ใหญ่ชั้นรัฐมนตรี เอกอัครราชทูต เป็นต้น. (ย่อมาจากคำ พณหัว พณหัวเจ้า พณหัวเจ้าท่าน).
วิจารณ์
สิริลักษณ์
คำบาลีสิริ+ลกฺขณ
คำสันสกฤตศฺรี+ลกฺษณ
