ตัวกรองผลการค้นหา
วรวิหาร
คำบาลีวร+วิหาร
คำสันสกฤตวร+วิหาร+ย
สยช.
ย่อมาจากสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมและประสานงานเยาวชนแห่งชาติ
โฆษะ
หมายถึงว. ก้อง, เสียงสระหรือพยัญชนะซึ่งขณะที่เปล่งออกมาเส้นเสียงสั่นในภาษาไทยได้แก่เสียง บ ด เมื่อเป็นพยัญชนะต้น เสียง ง น ม ย ร ล ว และเสียงสระทุกเสียง, (ไว) เรียกพยัญชนะในภาษาบาลีและสันสกฤตที่มีเสียงก้องว่า พยัญชนะโฆษะ ได้แก่ พยัญชนะตัวที่ ๓, ๔, ๕ ของวรรค และ ย ร ล ว ห ฬ. (ส.; ป. โฆส).
อาชาไนย
คำบาลีอาชาเนยฺย
คำสันสกฤตอา+ชฺญา, อา+ชนฺ+ย
อาชา
เศษวรรค
หมายถึง[เสสะวัก, เสดวัก] น. พยัญชนะที่เหลือวรรคหรือที่เข้าอยู่ในวรรคทั้ง ๕ ไม่ได้ มี ๑๐ ตัว คือ ย ร ล ว ศ ษ ส ห ฬ ํ, อวรรค ก็เรียก.
ตาลุชะ
หมายถึง(ไว) น. อักษรในภาษาบาลีและสันสกฤตที่มีเสียงเกิดจากเพดานแข็ง ได้แก่พยัญชนะวรรค จ คือ จ ฉ ช ฌ ญ และอักษร ย สระอิ อี รวมทั้ง ศ ในภาษาสันสกฤต. (ป.; ส. ตาลวฺย).
ปัจเจก
แยกคำสมาสแบบสนธิเป็นปฏิ + เอก=> ปฎเยก
ปัจจามิตร
แยกคำสมาสแบบสนธิเป็นปฏิ + อมิตร => ปฎยมิตร
ปัจจุบัน
แยกคำสมาสแบบสนธิเป็นปฏิ + อุบัน => ปฎยุบัน
เปตอง
หมายถึงน. ชื่อกีฬากลางแจ้งชนิดหนึ่ง มักเล่นในสนามที่เป็นดินแข็ง มีผู้เล่นฝ่ายละไม่เกิน ๓ คน โยนลูกโลหะกลมซึ่งข้างในกลวงจำนวน ๑๒ ลูก ให้เข้าใกล้ลูกเป้าซึ่งเป็นลูกทรงกลมทำด้วยไม้เนื้อแข็งให้มากที่สุด ฝ่ายที่ทำคะแนนถึงเกม คือ ๑๓ คะแนนได้ก่อนเป็นฝ่ายชนะ. (ฝ. pétanque).
ไอยรา
คำบาลีเอราวณ
คำสันสกฤตไอราวณ
