ตัวกรองผลการค้นหา
บรรยง
หมายถึง[บัน-] ก. ทำให้งาม, ทำให้ดี.
บรรเลง
หมายถึง[บัน-] ก. ทำเพลงด้วยเครื่องดุริยางค์ให้เป็นที่เจริญใจ.
บัง
หมายถึงคำพยางค์หน้า เมื่ออยู่หน้าพยัญชนะ ก วรรค เช่น บังเกิด บังควร บังคับ หรือเมื่ออยู่หน้าเศษวรรค เช่น บังวาย บังหวน บังอาจ, เมื่ออยู่หน้าพยัญชนะ จ วรรค หรือ ต วรรค แปลงเป็น บัน เช่น บันเจิด บันโดย, เมื่ออยู่หน้าพยัญชนะ ป วรรค เขียนเป็นสระอำ เช่น บำเพ็ญ.
สุบรรณ
หมายถึง[-บัน] น. ครุฑ. (ส. สุปรฺณ; ป. สุปณฺณ).
บรรณกร
แปลว่าผู้ทำหนังสือ
บัลยงก์
แปลว่าที่นอน
จรรยาบรรณ
อ่านว่าจัน-ยา-บัน
ฉัตรบรรณ
อ่านว่าฉัด-ตฺระ-บัน
บรรณาการ
อ่านว่าบัน-นา-กาน
บรรณาคม
อ่านว่าบัน-นา-คม
บรรณารักษ์
อ่านว่าบัน-นา-รัก
บรรณารักษศาสตร์
อ่านว่าบัน-นา-รัก-สาด
