บัณเฑาะว์

บัณเฑาะว์ หมายถึง?

พจนานุกรมไทย บัณเฑาะว์ หมายถึง:

1. [บันเดาะ] น. กลองสองหน้าขนาดเล็กชนิดหนึ่งมีหลักอยู่ตอนบน ผูกตุ้มห้อยลงมาทางหน้ากลอง ใช้ไกวให้ตุ้มแกว่งกระทบหน้ากลองทั้ง ๒ ข้าง. (ป. ปณว; ส. ปฺรณว).