ต่อย คำศัพท์ภาษาไทย ภาษาเกาหลี주먹으로 치다, 때리다, 쌍다 0 0 ต่อย หมายถึง? พจนานุกรมไทย ต่อย หมายถึง: ก. ชก เช่น ต่อยปาก, เอาของแข็งหรือของหนักตีหรือทุบให้ลิ ให้แตก ให้หลุดออก เช่น ต่อยหิน ต่อยมะพร้าว; ใช้เหล็กในที่ก้นแทงเอา เช่น ผึ้งต่อย มดตะนอยต่อย; โดยปริยายหมายความว่า ทําให้แตก เช่น เด็กเอาจานไปต่อยเสียแล้ว. น. ชื่อเพลงไทยจำพวกหนึ่ง มีชื่อขึ้นต้นด้วยคำว่า ต่อย เช่น ต่อยมวย ต่อยรูป. ดูทั้งหมด ภาพประกอบต่อย
