พุทธสุภาษิต เกี่ยวกับ หมวดตน- ฝึกตน

รวมพุทธสุภาษิต เกี่ยวกับ หมวดตน- ฝึกตน

พุทธสุภาษิต เกี่ยวกับ หมวดตน- ฝึกตน ตามที่เคยรู้จัก พุทธสุภาษิต มีอยู่หลายคำ จะมีคำไหนที่เรารู้จักไหมนะ

กรรมไม่ดี และไม่เป็นประโยชน์แก่ตน ทำได้ง่าย ส่วนกรรมใดดีและเป็นประโยชน์ กรรมนั้นแลทำได้ยากอย่างยิ่ง
การทำประโยชน์เพื่อผู้อื่น ถึงจะมากก็ไม่ควรให้เป็นเหตุ ทำลายประโยชน์ที่เป็นจุดหมายของตน
กำหนดประโยชน์ที่หมายของตนให้แน่ชัด แล้วพึงขวนขวายแน่วในจุดหมายของตนนั้น
คนชั่วฆ่าตัวเองก่อน ภายหลังจึงฆ่าคนอื่น
คนมิได้เป็นโจรเพราะคำของคนอื่น มิได้เป็นมุนีเพราะคำของคนอื่น
คนอื่นจะทำคนอื่นให้บริสุทธิ์ไม่ได้
ควรรักษาตนนั้นไว้ให้ดี
ความบริสุทธิ์และไม่บริสุทธิ์ เป็นของเฉพาะตัว
ความผิดของตน มองเห็นได้ยาก
ความผิดของผู้อื่นเห็นได้ง่าย
ความรักอื่น เสมอด้วยความรักตนเองไม่มี
จงถอนตนขึ้นจากหล่ม เหมือนช้างตกหล่มถอนตนขึ้นฉะนั้น
จงพิจารณาตนด้วยตนเอง
จงอยู่อย่างมีหลักยึดเหนี่ยวใจ อย่าเป็นคนไร้ที่พึ่ง
จงเตือนตนด้วย ตนเอง
จงเป็นผู้ตามรักษาตน อย่าให้เดือดร้อน
ชนะตนนั่นแหละ เป็นดี
ชัยชนะใดกลับแพ้ได้ ชัยชนะนั้นไม่ดี ชัยชนะใดไม่กลับแพ้ ชัยชนะนั้นแลเป็นชัยชนะที่ดี
ชื่อว่าที่ลับ ไม่มีในโลก
ตนทำชั่ว ตัวก็เศร้าหมองเอง ตนไม่ทำชั่ว ตัวก็บริสุทธิ์เอง
ตนที่ฝึกดีแล้ว เป็นความโชติช่วงแห่งคน
ตนนั่นแหละเป็นที่รักยิ่ง
ตนมีทางไป เป็นของตน
ตนเองนี่แหละสำคัญกว่า สำคัญกว่าเป็นไหนๆ ตระเตรียมตนไว้ให้ดีก่อนแล้ว ต่อไปก็จะได้สิ่งที่รัก
ตนแล เป็นคติของตน
ตนแลเป็นที่พึ่งแห่งตน
ตนไม่ทำบาปเอง ย่อมหมดจดเอง
ตระเตรียมตนให้ดีเสียก่อนแล้ว ต่อไปจะได้สิ่งอันเป็นที่รัก
ติตนด้วยข้อใด อย่าทำข้อนั้นเสียเอง
ติตนเองเพราะเหตุใด ไม่ควรทำเหตุนั้น
ถึงผู้ใดจะชนะเหล่าชนได้พันคนพันครั้งในสงคราม ก็หาชื่อว่าผู้ชนะยอดเยี่ยมไม่ ส่วนผู้ใดชนะตนคนเดียว ผู้นั้นแลชื่อว่าผู้ชนะยอดเยี่ยมในสงคราม
ถ้ารู้ว่าตนเป็นที่รัก ก็ไม่ควรประกอบตนนั้นด้วยความชั่ว
ถ้าสอนผู้อื่นฉันใด พึ่งทำตนฉันนั้น ผู้ฝึกตนดีแล้ว ควรฝึกผู้อื่น ได้ยินว่าตนแลฝึกยาก
ทำบาปเอง ย่อมเศร้าหมองเอง
ทุกท่านสามารถทำดีได้
ท่านเอ๋ย ท่านก็สามารถทำดีได้ ไยจึงมาดูหมิ่นตัวเองเสีย
บัณฑิต ย่อมฝึกตน
บัณฑิตพึงตั้งตนไว้ในคุณอันสมควรก่อน แล้วจึงสอนผู้อื่นภายหลัง จึงไม่มัวหมอง
บัณฑิตพึงทำตนให้ผ่องแผ้วจากเครื่องเศร้าหมองจิต
บัณฑิตไม่ควรขุดโค่นความดีของตนเสีย พึงรักษาตนไว้ให้ได้ทุกเมื่อ
บุคคลไม่ควรลืมตน
บุรุษ ไม่พึงสละเสียซึ่งตัวเอง
บุรุษไม่พึงให้ซึ่งตนเอง
ผู้ประพฤติดี ย่อมฝึกตนอยู่เป็นนิจ
ผู้ฝึกตนได้ เป็นผู้ประเสริฐสุดในหมู่มนุษย์
ผู้มีตน ฝึกตนดีแล้ว ย่อมได้ที่พึ่งซึ่งได้ยาก
ผู้ใดมีความไร้ศีลธรรมครอบคลุม เหมือนย่านทรายคลุมไม้สาละ ผู้นั้นชื่อว่าทำตนเหมือนถูกผู้ร้ายคุมตัว
ผู้ใดรักษาตนได้ ภายนอกของผู้นั้นก็เป็นอันได้รับการรักษาด้วย
ฝึกตนได้แล้วจึงควรฝึกคนอื่น
พึงขวนขวายในเป้าหมายของตน
มัวพะวงอยู่ว่า นี่ของเราชอบ นี่ของเรารัก แล้วปล่อยปละละเลยตนเองเสีย คนอย่างนี้จะไม่ได้ประสบสิ่งที่ชอบสิ่งที่รักเลย
รักอื่นเสมอด้วยรักตน นั้นไม่มี
รู้ตนว่าเป็นคนเช่นใด เหล่าเทพไท้ก็รู้เช่นนั้น
สิ่งที่รักอื่นเสมอด้วยตนไม่มี ทรัพย์อื่นเสมอด้วยข้าวเปลือกไม่มี แสงสว่างอื่นเสมอด้วยปัญญาไม่มี ฝนแลเป็นสระที่ใหญ่
อย่าฆ่าตัวเองเสียเลย
เป็นที่รู้กันว่า ตนนี่แหละ ฝึกได้ยาก
แน่ะ บุรุษ จริงหรือเท็จ ตัวท่านเองย่อมรู้
โทษคนอื่น เห็นง่าย แต่โทษตนเองเห็นยาก
โทษคนอื่นเที่ยวกระจาย เหมือนโปรยแกลบ แต่โทษตนปิดไว้ เหมือนพรานนกเจ้าเล่ห์แฝงตัวบังกิ่งไม้
ไฉนจึงดูถูกตัวเองเล่า
ได้ยินมาว่า ตัวเราฝึกได้ยาก
ไม่ควรพร่าประโยชน์แห่งตน เพราะประโยชน์ผู้อื่นแม้จะมีมาก
ไม่ควรเอาตัวไปพัวพันกับความชั่ว
ไม่ควรใส่ใจคำแสลงหูของผู้อื่น ไม่ควรแส่มองธุระที่เขาทำและยังไม่ทำ ควรตั้งใจตรวจตราหน้าที่ของตนนี่แหละ ทั้งที่ทำแล้วและยังไม่กระทำ
ไม่พึงอาศัยผู้อื่นยังชีพ