พุทธสุภาษิต เกี่ยวกับ หมวดชีวิต-ความตาย

รวมพุทธสุภาษิต เกี่ยวกับ หมวดชีวิต-ความตาย

พุทธสุภาษิต เกี่ยวกับ หมวดชีวิต-ความตาย ตามที่เคยรู้จัก พุทธสุภาษิต มีอยู่หลายคำ จะมีคำไหนที่เรารู้จักไหมนะ

การตายโดยชอบธรรม ดีกว่าการมีชีวิตอยู่โดยไม่ชอบธรรม
การร้องไห้ ความโศกเศร้า หรื การคร่ำครวญร่ำไรใด ๆ ย่อมไม่เกิดประโยชน์แก่ผู้ล่วงลับไปแล้ว ผู้ที่ตายแล้วก็คงอยู่อย่างเดิมนั้นเอง
การร้องไห้หรือโศกเศร้า จะช่วยให้จิตใจสงบ สบาย ก็หาไม่ ทุกข์ยิ่งเกิดเพิ่มพูนทับทวี ทั้งร่ายกายก็พลอยทรุดโทรม
กาลย่อมล่วงไป ราตรีย่อมผ่านไป ชั้นแห่งวัยล่อมละลำดับไป ผู้เล็งเห็นภัยในมรณะนั้น พึงทำบุญอันนำสุขมาให้
กาลเวลาย่อมกลืนกินสรรพสัตว์ทั้งหลาย พร้อมกันไปกับตัวมันเอง
กาลเวลาล่วงไป ราตรีก็ผ่านไป
กาลเวลาล่วงไป วันคืนผ่านพ้นไป วัยก็หมดไปที่ละตอน ๆ ตามลำดับ
กี่วันผ่านไป ชีวิตก็ยิ่งใกล้ความตาย
ข้าพเจ้าไม่มีความชั่ว ซึ่งทไว้ ณ ที่ไหน ๆ เลย ฉะนั้นข้าพเจ้าจึงไม่หวั่นเกรงความตายที่จะมาถึง
คนจะมีชีวิตอยู่ได้ก็เพียงร้อยปี หรือจะเกินก็เพียงเล็กน้อย
คนถึงคราวตาย หมู่ญาติก็ช่วยไม่ได้
คนที่รักใคร่ ตายจากไปแล้ว ย่อมไม่ได้พบเห็นอีกเหมือนคนตื่นขึ้นไม่ได้เห็นสิ่งที่ได้พบในฝัน
คนที่ร้องไห้ถึงคนตาย เขาก็จะต้องตายด้วย
คนที่สละความเศร้าโศกไม่ได้ มัวทอดถอนถึงคนที่จากไปแล้ว ตกอยู่ในอำนาจของความโศก ย่อมประสบความทุกข์หนักยิ่งขึ้น
คนทุกคนต้องตาย
คนโง่ก็ตาย คนฉลาดก็ตาย
คนใดร้องไห้บ่นเพ้อถึงคนที่ตายไปแล้ว แม้คนที่ร้องนั้นก็ต้องตายเหมือนกัน
ความตายย่อมครอบงำคนเก็บดอกไม้ (กามคุณ) ที่มีใจข้องในอารมณ์ต่าง ๆ ไม่อิ่มในกาม ไว้ในอำนาจ
ความตายย่อมมีแก่ผู้เกิด
ความผัดเพี้ยนกับมฤตยูอันมีกองทัพใหญ่นั้น ไม่ได้เลย
จะตาย ก็ตายไปคนเดียว
จะตายก็ไปคนเดียว จะเกิดก็มาคนเดียว ความสัมพันธ์ของสัตว์ทั้งหลาย ก็เพียงแค่ได้มาพบปะเกี่ยวข้องกันเท่านั้นเอง
จะวิ่งหนีก็ไม่ทัน (ความตายไม่มีใครหนีได้)
จะอยู่ในอากาศ อยู่กลางมหาสมุทร เข้าไปสู่หลืบเขา ก็ไม่พ้นจากมฤตยูได้ ประเทศคือดินแดนที่มฤตยูจะไม่รุกรานผู้อยู่ ไม่มี
จะเกิด ก็เกิดมาคนเดียว
ชนเหล่าใดกำหนดรู้รูปธาตุ ไม่ตั้งอยู่ในอรูปธาตุ ย่อมหลุดพ้นไปได้ในในโรธธาตุ, ชนเหล่านั้น ชื่อว่าเป็นผู้ละมัจจุได้
ชีวิต ไม่ถึงร้อยปีก็จะตาย
ชีวิตของสัตว์เหมือนภาชนะดิน ซึ่งล้วนมีความสลายเป็นที่สุด
ชีวิตของเราเป็นของน้อย ชราและพยาธิก็คอยย่ำยี
ชีวิตนี้คับแค้น และสั้นนิดเดียว
ชีวิตนี้น้อยนัก ชีวิตนี้สั้นนัก
ชีวิตนี้น้อยนัก ไม่ถึงร้อยปีก็ตายกันแล้ว ถ้าจะอยู่เกินไป ก็ต้องตายเพราะความแก่
ชีวิตนี้วิปริตผันแปร ไม่แน่นอน
ชีวิตนี้เป็นสิ่งคับข้อง เป็นสิ่งเล็กน้อย ประกอบด้วยทุกข์ ใครเล่ายังจะอาศัยชีวิตนี้ ไปสร้างเวรกับผู้อื่น
ชีวิตสิ้นสุดลงที่ความตาย
ดูซิ.. ถึงคนอื่น ๆ ที่กำลังเตรียมตัว เดินทางไปตามยถากรรม ที่นี่สัตว์ทั้งหลายเผชิญกับอำนาจ ของพญามัจจุราชเข้าแล้ว กำลังดิ้นรนกันอยู่ทั้งนั้น
ตอนเช้ายังเห็นกันอยู่มากคน พอตกเห็นบางคนก็ไม่เห็น เมื่อเย็น ยังเห็นกันอยู่มากคน ตกถึงเช้า บางคนก็ไม่เห็น
ตั้งอยู่ในธรรมแล้ว ไม่ต้องกลัวปรโลก
ตาย ก็เป็นทุกข์
ตายเพื่อความถูกต้องประเสริฐกว่า
ถึงคราวตาย บิดา ญาติพี่น้องก็ช่วยไม่ได้
ถึงคราวตาย บุตรทั้งหลายก็ช่วยไม่ได้
ถ้าจะเศร้าโศกถึงคนที่ตายไปแล้ว ก็ควรจะเศร้าโศกถึงตนเองด้วย ที่ตกอยู่ในอำนาจของความตายตลอดเวลา
ถ้าบุคคลจะเศร้าโศกถึงสิ่งที่ไม่มีอยู่แก่ตน (เช่นผู้ที่ตายไปแล้ว เป็นต้น) ไซร้ ก็ควรจะเศร้าโศกถึงตนเอง ซึ่งตกอยู่ในอำนาจของพญามัจจุราชตลอดเวลา
ถ้าอยู่เลยร้อยปี ก็ต้องตายเพราะความแก่เป็นแน่แท้
ทรัพย์สมบัติ ก็ซื้อความแก่ไม่ได้
ทั้งคนมี ทั้งคนจน ล้วนมีความตายเป็นเบื้องหน้า
ทั้งหนุ่มและแก่ ล้วนร่างกายแตกดับไปทุกคน
ทั้งเด็ก ทั้งผู้ใหญ่ ทั้งคนพาล ทั้งบัณฑิต ทั้งคนมี ทั้งคนจน ล้วนเดินหน้าไปหาความตายทั้งหมด
ทั้งเด็ก ทั้งผู้ใหญ่ ทั้งเขลา ทั้งฉลาด ล้วนไปสู่อำนาจแห่งความตาย ล้วนมีความตายเป็นเบื้องหน้า
ที่ตายแล้วก็แล้วไป ไม่ควรเศร้าโศกถึง
ทุกคนควรทำหน้าที่ของตนและไม่ควรประมาท
ทุกชีวิตจะต้องทอดทิ้งร่ายกายไว้ในโลก
ทุกชีวิตที่เกิดมาแล้วจะต้องแตกสลายในที่สุด
น้ำเต็มฝั่ง ไม่ไหลทวนขึ้นที่สูง ฉันใด อายุของคน ก็ย่อมไม่เวียนไปสู่วัยเด็กอีก ฉันนั้น
ปราชญ์กล่าวว่าชีวิตนี้น้อยนัก
ปราชญ์ทั้งหลาย บอกแล้วว่าชีวิตนี้น้อยนัก
ผลไม้สุกแล้ว ก็หวั่นแต่ละต้องร่วงหลุ่นไปตลอดเวลา ฉันใด สัตว์ทั้งหลายเกิดมาแล้ว ก็หวั่นแต่จะตายอยู่ตลอดเวลา ฉันนั้น
ผู้ที่ตั้งอยู่ในธรรม ใครเล่าจะกลัวความตาย
ผู้ที่เกิดมาแล้วจะไม่ตายไม่มี
ผู้ที่เศร้าโศกถึงคนตาย ก็เหมือนเด็กร้องไห้ เหมือนกับขอพระจันทร์ที่โคจรไปในอากาศ คนตายถูกเผาอยู่ ย่อมไม่รู้ว่าญาติคร่ำครวญถึง เพราะฉะนั้น ข้าพเจ้าจึงไม่เศร้าโศก เขาไปแล้วตามวิถีทางของเขา
ผู้เลี้ยงโคย่อมต้อนฝูงโคไปสู่ที่หากินด้วยพลอง ฉันใด, ความแก่และความตาย ย่อมต้อนอายุของสัตว์มีชีวิตไปเช่นกัน ฉันนั้น
ภัยของสัตว์ผู้เกิดมาแล้ว ย่อมมี เพราะต้องตายแน่นอน เหมือนภัยของผลไม่สุก ย่อมมี เพราะต้องหล่นในเวลาเช้าฉะนั้น
ภาชนะดินที่ช่างหม้อทำแล้ว ล้วนมีความแตกเป็นที่สุด ฉันใด, ชีวิตของสัตว์ทั้งหลาย ก็ฉันนั้น
มฤตยู พยาธิ ชรา ทั้งสามนี้ดุจไฟลามลุกไหม้
มีชีวิตอยู่อย่างไม่ถูกต้อง หาประเสริฐไม่
รวยก็ตาย จนก็ตาย
รูปกายของสัตว์ย่อมร่วงโรยไป แต่ชื่อและโครตไม่เสื่อมสลาย
ร่างกายนี้ ไม่นานนัก เมื่อวิญญาณจากไปแล้ว หมู่ญาติก็เกลียดกลัว เอาไปทิ้งในป่าช้าเหมือนท่อนไม้
วันคืน ไม่ผ่านไปเปล่า
วันคืนผ่านพ้นไป ชีวิตย่อมจะเหลือน้อยลง
วันคืนย่อมล่วงไป ชีวิตย่อมหมดเข้าไป อายุของสัตว์ ย่อมสิ่นไป เหมือนน้ำแห่งแม่น้ำน้อย ๆ ฉะนั้น
วันคืนล่วงไป ชีวิตของคนก็พร่องลงไป จากประโยชน์ที่จะทำ
วันคืนล่วงไปเท่าไรชีวิตก็พร่องลงไปเท่านั้น เวลาแห่งความตายรุกไล่เข้าไปทุกอิริยาบท ฉะนั้นจึงไม่ควรประมาทเวลา
วันคืนเคลื่อนคล้อย อายุก็เหลือน้อยเข้าทุกที
วันและคืนย่อมผ่านไป
วัย หมดไปตามลำดับแห่งวัย
วัยย่อมเสื่อมลงเรื่อยไป ทุกหลับตา ทุกลืมตา
วัยสิ้นไปตามคืนและวัน
สถานที่ที่ได้ชื่อว่าไม่มีคนตาย ไม่มีในโลก
สรรพสัตว์ทั้งหลายล้วนก้าวเดินไปสู่ความตาย
สักวันหนึ่ง ก็จะพรากจากกันไป
สัตว์ทั้งปวง จัดทอดทิ้งร่างไว้ในโลก
สัตว์ทั้งปวงย่อมถูกชราและมรณะพัดพาไป
สัตว์โลก ถูกชราปิดล้อม
สัตว์โลกถูกมฤตยูห้ำหั่น
สัตว์โลกถูกมฤตยูห้ำหั่น ถูกชราปิดล้อม
สายเห็นกันอยู่ รุ่งเช้าอีกวันก็ตาย
สิ่งมีชีวิตทั้งปวง ย่อมกลัวโทษและกลัวความตาย จงทำตนเป็นอุปมา แล้วไม่พึงฆ่าหรือใช้ให้ผู้อื่นฆ่า
หนุ่มก็ตาย แก่ก็ตาย
ห้วงน้ำที่เต็มฝั่ง พึงพัดต้นไม้ซึ่งเกิดที่ตลิ่งไปฉันใด, สัตว์มีชีวิตทั้งปวง ย่อมถูกความแก่และความตายพัดไปฉันนั้น
อายุของคนนี้น้อยนัก จะต้องจากโลกนี้ไป จึงควรทำกุศล และประพฤติพรหมจรรย์
อายุของคนน้อยนัก คนดีไม่ควรลืมอายุ ควรระลึกถึงอายุดุจคนถูกไฟไหม้ศรีษะ เพราะการที่ความตายจะไม่มาถึงนั้น ไม่มีเลย
อายุของคนย่อมหมดสิ้นไป
อายุของมนุษย์มีน้อย คนดีพึงดูถูกอายุนั้นเสีย พึงประพฤติดุจคนมีศรีษะถูกไฟใหม้ มฤตยู (ความตาย) จะไม่มาถึง ย่อมไม่มี
อายุย่อมหมดไปทุกขณะที่หลับตาและลืมตา
อายุสังขาร ใช่จะประมาทไปตามสัตว์ผู้ยืน นั่ง นอน หรือ เดินอยู่ก็หาไม่
เกิด ก็เป็นทุกข์
เงิน ก็ซื้ออายุให้ยืนยาวไม่ได้
เจ็บ ก็เป็นทุกข์