พุทธสุภาษิต เกี่ยวกับ หมวดกรรม

รวมพุทธสุภาษิต เกี่ยวกับ หมวดกรรม

พุทธสุภาษิต เกี่ยวกับ หมวดกรรม ตามที่เคยรู้จัก พุทธสุภาษิต มีอยู่หลายคำ จะมีคำไหนที่เรารู้จักไหมนะ

1. กรรมจำแนกสัตว์ให้ดีเลวแตกต่างกัน
   
2. กรรมชั่วของตน นำตนไปสู่ทุคติ
   
3. กรรมที่เป็นประโยชน์และดี ทำได้ยากยิ่ง
   
4. กรรมใด ทำไว้ ด้วยกาย ด้วยวาจา หรือ ด้วยใจ กรรมนั้นแหละเป็นสมบัติของเขา ซึ่งเขาจะพาเอาไป
   
5. การงาน 1 วิชา 1 ธรรม 1 ศีล 1 ชีวิตอันอุดม 1 คนบริสุทธิ์ด้วยสิ่งทั้ง 5 นี้ หาใช่ด้วยตระกูลหรือด้วยทรัพย์ไม่
   
6. การงานอะไร ๆ ที่ย่อหย่อน ย่อมไม่มีผลมาก
   
7. การที่ไม่ดี และไม่เป็นประโยชน์แก่ตน ทำได้ง่าย
   
8. คนชั่ว ย่อมเดือดร้อนเพราะกรรมชั่วของตน
   
9. คนทำกรรมใดไว้ ย่อมเห็นกรรมนั้นในตนเอง
   
10. คนพาลทรามปัญญา ย่อมดำเนินชีวิตโดยมีตนเองนั้นแหละเป็นศัตรู
    
11. คนเราจะดีเพราะการกระทำ
    
12. คนเราจะเลวเพราะการกระทำ
    
13. ควรทำตามถ้อยคำของผู้เอ็นดู
    
14. ความชั่ว ย่อมเผาผลาญในภายหลัง
    
15. ความดี อันคนชั่วทำยาก
    
16. ความดี อันคนดีทำง่าย
    
17. ถ้าคนพึงทำบาป ก็ไม่ควรทำบาปนั้นบ่อย ๆ ไม่ควรทำความพอใจในบาปนั้น เพราะการสั่งสมบาปนำทุกข์มาให้
    
18. ถ้าจะทำ ก็พึงทำการนั้น (จริง ๆ)
    
19. ถ้าประสบสุขทุกข์ เพราะบุญบาปที่ทำไว้ก่อนเป็นเหตุ ชื่อว่าเปลื้องบาปเก่าที่ทำไว้ ดุจเปลื้องหนี้ฉะนั้น
    
20. ทำกรรมใดแล้วร้อนใจภายหลัง กรรมที่ทำแล้วนั้นไม่ดี
    
21. ทำชั่ว ได้ชั่ว
    
22. ทำดี ได้ดี
    
23. ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว
    
24. ธัญญาหาร ทรัพย์สิน เงินทอง หรือสมบัติที่ครอบครอง ไม่ว่าอย่างใดที่มีอยู่ คนรับใช้ คนงาน คนอาศัยทั้งหลาย ทุกอย่างล้วนพาเอาไปไม่ได้ ต้องทิ้งไว้ทั้งหมด
    
25. บัณฑิตไม่ทำชั่ว เพราะเห็นแก่ความสุขส่วนตัว
    
26. บุคคลหว่านพืชเช่นใด ย่อมได้ผลเช่นนั้น ผู้ทำกรรมดี ย่อมได้ผลดี ผู้ทำกรรมชั่ว ย่อมได้ผลชั่ว
    
27. ประโยชน์ทั้งหลาย ย่อมล่วงเลยคนผู้ทอดทิ้งการงาน ด้วยอ้างว่าหนาวนัก ร้อนนัก เย็นเสียแล้ว
    
28. ผู้หมั่นในการงาน ไม่ประมาท เป็นผู้รอบคอบ จัดการงานเรียบร้อย จึงควรอยู่ในราชการ
    คำบาลี อุฏฺฐาตา กมฺมเธยฺเยสุ อปฺปมตฺโต วิจกฺขโณ สุสํวิหิตกมฺมนฺโต ส ราชวสตึ วเส
29. ผู้ใด อันผู้อื่นทำความดี ทำประโยชน์ให้ในกาลก่อนย่อมสำนึก (คุณของเขา) ได้ ประโยชน์ที่ผู้นั้นปรารถนาย่อมเจริญ
    
30. ผู้ใด อันผู้อื่นทำความดี ทำประโยชน์ให้ในกาลก่อนแต่ไม่รู้สึก (คุณของเขา) ประโยชน์ที่ผู้นั้นปรารถนาย่อมฉิบหาย
    
31. ผู้ใดปรารถนาทำกิจที่ควรทำก่อนในภายหลัง ผู้นั้นย่อมเดือนร้อนในภายหลัง ดุจมานพ (ผู้ประมาทแล้วรีบ) หักไม้กุ่มฉะนั้น
    
32. พึงทำกิจแก่ผู้ช่วยทำกิจ
    
33. พึงประกอบธุระให้เหมาะแก่กาลเทียว
    
34. พึงรักษาความดีของคนไว้ ดังเกลือรักษาความเค็ม
    
35. ภิกษุทั้งหลาย เรากล่าวเจตนาว่าเป็นกรรม
    
36. รู้ว่าการใดเป็นประโยชน์แก่ตน พึงรีบทำการนั้นเทียว
    
37. สัตว์ทั้งหลายย่อมต้องการความสุข ผู้ใดแสวงหาสุขเพื่อตน ไม่เบียดเบียนเขาด้วยอาชญา ผู้นั้นละไปแล้ว ย่อมได้สุข
    
38. สัตว์ทั้งหลายย่อมต้องการความสุข ผู้ใดแสวงหาสุขเพื่อตน เบียดเบียนเขาด้วยอาชญา ผู้นั้นละไปแล้ว ย่อมไม่ได้สุข
    
39. สิ่งที่ทำแล้ว ทำคืนไม่ได้
    
40. สุขไม่เป็นผลอันคนทำชั่วจะได้ง่ายเลย
    
41. อย่าถามถึงชาติกำเนิด จงถามถึงความประพฤติ
    
42. อย่ามาถึงกรรมอันมีโทษเลย
    
43. เมื่อคนโง่มีปัญญาทราม ทำกรรมชั่วอยู่ก็ไม่รู้สึก เขาเดือดร้อนเพราะกรรมของตน เหมือนถูกไฟไหม้
    
44. ใคร่ครวญก่อนแล้วจึงทำ ดีกว่า
    
45. ไม่พึงทำประโยชน์แก่ผู้มุ่งความพินาศ